Motorrijders Actie Groep

In 2008, het jaar waarin de Motorrijders Actie Groep twintig jaar bestaat, schrijft MAG-veteraan Rens Brandenburg in ieder Mag-a-zine een verhaal over onze geschiedenis. Je kunt de verhalen hieronder nog eens rustig nalezen.

Deel 1 - Rot op Opa, ik ben al lid!

Als je tegenwoordig bovenstaande tekst declameert in het bijzijn van collega-MAG'ers zullen de meeste je aankijken met iets van verwondering en niet snappen waar je het over hebt.

Geen wonder, want de kreet ‘Rot op Opa, ik ben al lid' stamt nog uit de oertijd van de MAG, de tijd dat we nog spraken over de helmplicht, meer dan 75 procent van de toen nog maar 400 MAG-leden op Harleys reed en zelfs nog voordat Tineke Netelenbos minister van verkeer werd en het motorwereldje met haar openlijk geventileerde motorhaat wakker schudde. Om jullie uit de droom te helpen: ooit was voorzitter van de MAG een wat oudere man met de bijnaam Opa, die op alle motorbeurzen er in slaagde bijna 100 procent van alle bezoekers minstens voor een paar seconden aan te spreken en onder andere daardoor een BN'er in motorland werd. Als je een t-shirt droeg met genoemde tekst wist Opa dat je al lid van de MAG was en liet je verder met rust. Opa verdween uiteindelijk uit beeld, maar de MAG is nog steeds ‘alive and kicking'! Sterker nog, we bestaan volgend jaar twintig jaar en dat zal het Nederlandse motorwereldje weten.

Terugkijken - Het is bijna 2008 en dan gaan we stilstaan bij het feit dat het in 1988 allemaal begon. We gaan dus terugkijken want dat doe je bij een jubileum. Gelukkig is er in al die jaren veel vastgelegd, eerst in wat stuntelige stenciltjes, daarna in aan elkaar geniete velletjes die al aarzelend de vorm van een boekje hadden aangenomen, in december ‘93 werd het een echt gedrukt blad, januari ‘99 waren we erg trots op het eerste tweekleurenexemplaar en vanaf februari 2006 verschijnt ons blad in volledige kleurendruk! De beste manier om de ontwikkeling van de MAG te volgen is om er eens voor te gaan zitten en al die oude exemplaren van ons Mag-a-zine nog een keertje door te spitten. Dan ben je wel even bezig, want er verschenen er inmiddels 93.

Muts - Bladeren door oude Mag-a-zines is leuk, erg leuk zelfs. Neem bij voorbeeld Mag-a-zine nummer één van februari 1992. Het blad heette toen nog MAG Info en was gestencild. Voor die tijd kwam er vanaf 1988 af toe wel wat informatie naar de ongeveer 400 leden toe, maar een echt blad was het nog niet. Prachtig als je dat nu ziet, vooral als je de laatste Mag-a-zine van dit jaar ernaast legt. We waren toen al boos op al die politici die meenden zich met ons te moeten bemoeien, terwijl ze net zoveel verstand hadden van motorrijden als een koe van warm eten. Serieuze zaken waren er al genoeg maar er was ook ruimte voor humor in ons Mag-a-zine. Wat te denken van een bericht over een Belgische motorrijder die tijdens de demorun van 1993 werd aangehouden omdat hij geen helm droeg maar een gebreide muts? Toen hij verklaarde dat hij dat deed omdat een muts veel veiliger is dan een helm had hij wat uit te leggen. Hij vertelde de agenten dat hij zelf de proef op de som had genomen. Hij had eerst drie helmen van een flatgebouw naar beneden gegooid en daarna de muts. De helmen waren allemaal stuk en de muts had geen schrammetje. Bewijs geleverd. De agenten moesten zo hard lachen dat ze hem met een waarschuwing wegstuurden. En dan de Amerikaan, die voor de rechtbank stelde dat hij wel degelijk een helm had gedragen, namelijk zijn eigen schedel waarvoor hij inmiddels een typegoedkeuring had aangevraagd. De zaak werd aangehouden en de motorrijder ontving even later een oproep om te verschijnen bij een instituut dat typegoedkeuringen afgaf. Of hij maar even zijn schedel wilde laten testen tijdens de voorgeschreven botsproeven. Hij heeft toen toch maar zijn boete betaald.

MAG Man - Voordat de Mad Mean Magger van de hand van Henk Akker verscheen in het meinummer van 1997, stond er af en toe wel een cartoon in het Mag-a-zine, maar de kwaliteit was op zijn zachtst gezegd discutabel, getuige een tekening die verscheen in het julinummer van 1991 onder de titel MAG Man. Er werd wat afgefröbeld in die tijd. We vonden zelfs een advertentie met daarin een kaasboerin die zo te zien een pikante lingerieshow ging geven. Daar kan je heel wat bij af fantaseren toch? En zo kom je behalve de humor meer interessante zaken tegen als je al die jaargangen van het Mag-a-zine doorspit. Zo blijken er in Djokjakarta in Indonesië een paar becacs (spreek uit bedjaks, dit zijn fietstaxi's) rond te rijden die ooit werden gesponsord door de MAG-regio Oost en die dus rijkelijk zijn beschilderd met MAG-logo's en de tekst Motorrijders Actie Groep - Arnhem Holland. We zijn benieuwd hoeveel leden ons dat in Indonesië heeft opgeleverd...

Successen - En nog zo'n weetje dat je al bladerend tegenkomt: wisten jullie dat onze ex-minister mevrouw Peijs al te vinden is in het Mag-a-zine van mei 1994? Het ging toen over de 100 PK-limiet waartegen zij in het Europees parlement toen voor ons streed. Op de demorun van datzelfde jaar sprak zij meer dan 10.000 motorrijders toe namens de CDA-fractie in Brussel. Toen zij minister werd hadden wij dan ook hoge verwachtingen. Hoe dat afliep weten we inmiddels, nog even en overal in Nederland staan binnenkort motorvriendelijke geleiderails, om maar eens één van onze grootste successen te noemen. En successen komen we gelukkig regelmatig tegen. Onze demoruns zijn beroemd en berucht, de 100 PK-limiet kwam er nooit, we zijn nu een gewaardeerd gesprekspartner voor diverse commissies en parlementariërs in Den Haag en dat geldt ook in internationaal verband voor de FEMA in Brussel, waar we al jaren deel van uitmaken. De cable-barrier werd verboden, zwarte wegenverf eveneens, het gaat erop lijken dat er bij een kilometerheffing serieus rekening gehouden gaat worden met de aparte positie van de motorrijder, provincies vragen ons mee te praten over herinrichtingsplannen, we hoeven niet te rijden met verplichte beenschilden, we hebben nog steeds geen zwaailicht op onze helm, kledingkeuze is vrij, de elektronische verkeersdrempel is door ons toedoen letterlijk nooit van de grond gekomen, extra importheffing op Amerikaanse motorfietsen ging niet door, we mogen nog steeds zelf onze motorfiets slopen en onze eigen frames bouwen, et cetera, et cetera. En in veel gemeentes behaalden we kleinere successen die voor onze leden misschien wel net zo belangrijk zijn als de landelijke successen. Dit vooral dankzij oplettende MAG-leden die de zaken als gevaarlijke wegsituaties bij hen om de hoek in de gaten hielden.

Vrijwilligers - De helmplicht is al lang geen onderwerp meer en veel zaken uit de begintijd van de MAG zijn verdwenen omdat ze zijn opgelost, inmiddels ingevoerd of in de vergetelheid geraakt. Andere speerpunten kwamen en ook de namen van de betrokken MAG'ers veranderden door de jaren heen. Vrijwilligers kwamen en gingen, maar we behielden altijd die harde kern van gemotiveerde motorrijders die bereid was voor ons allemaal de ijzers uit het vuur te halen. Er zullen de komende tijd - als we al die Mag-a-zines weer uit de kast trekken - veel namen, foto's en gebeurtenissen langskomen die bij ons een aha-effect zullen oproepen. We zullen de successen er nog eens uit gaan lichten, onszelf confronteren met de zeperds die we moesten incasseren en hopelijk vaak moeten lachen. En wat is nu eigenlijk beschreven in die ooit zo beruchte, ruim 500 pagina's dikke Multi Directive (een al heel lang bestaand Europees document met beleidsspeerpunten voor de lange termijn van het Europees Parlement) die tot onze verbazing tijdens het laatste vrijwilligersweekend weer opdook? We gaan het allemaal weer de revue zien passeren en wat we tegenkomen zullen we met jullie delen, we gaan proberen om wat zaken uit de vergetelheid te halen, herinneringen op te halen aan gebeurtenissen en mensen die de MAG vorm gegeven hebben. We hopen dat jullie daar net zoveel plezier aan gaan beleven als wij. Wordt vervolgd.

Deel 2 - Een gerespecteerde rebellenclub

"Waar het in het kort om gaat is dat je op de motorfiets van jouw keuze kunt gaan en staan waar je wilt, in de outfit die jij wilt. En dat voor zo weinig mogelijk geld en met zo weinig mogelijk stront. Amen!"

In mei van 1987 schreef Kees Hoekstra deze gedenkwaardige woorden in zijn column ‘Kabaal met Kees' in de Bigtwin. De column had de titel ‘Motorrijders Aktie Groep' en begon met de constatering dat Nederland rijp was voor een naar Engels en Amerikaans voorbeeld opgezette organisatie die de belangen van motorrijders ging behartigen. Kees pleitte met vooruitziende blik  tegen eventueel in te voeren APK voor motoren, het bewust maken van automobilisten, weg met de BVB (bijzondere verbruiksbelasting, sindsdien vervangen door de Belasting op Personenauto's en Motorrijwielen, BPM, red.),  samenwerking in Europees verband, eigen advocaten et cetera et cetera. De rest is geschiedenis, Kees Hoekstra kreeg zijn zin en er kwam een Motorrijders Actie Groep. Twintig jaar geleden alweer!

Reacties - In de Bigtwins die verder in 1987 verschenen werd duidelijk dat Kees niet helemaal tegen dovemansoren had gesproken; de ingezonden stukken maakten duidelijk dat hij medestanders had gevonden. Jeroen Kattevilder uit Amersfoort viel de eer te beurt de allereerste te zijn die via een ingezonden brief reageerde: "Afijn, ik lag daar langs die weg en wat zei die bijgoochem: Ik had je helemaal niet gezien. Had ik die gebroken enkel niet gehad dan had ik hem ter plekke...". Waarna Jeroen plastisch duidelijk maakt wat hij allemaal met die automobilist had willen doen. En meer van die gespierde taal die, hoewel wat emotioneel wel laat zien dat er toen al dezelfde zaken speelden als nu. Niet gezien worden en het niet ingespeeld zijn van het andere verkeer op motorrijders. Ene Rob schreef de tweede brief zelfs vanuit Duitsland: "Zo jongens, worden we eindelijk wijs? Zo'n actiegroep, hoe die ook moge gaan heten, is erg hard nodig!"

Rukkers & truttebellen - In Bigtwin nummer 9 van november 1987 komt Kees Hoekstra nog even terug op zijn eerdere oproep. Hij had eigenlijk wel wat meer reacties verwacht op zijn idee een MAG op te richten. Pas als het over blote wijven gaat worden volgens hem de lezers van Bigtwin wakker. "Dus allez rukkers en truttebellen! Geef de MAG in oprichting het voordeel van de twijfel en kom naar de oprichtingsvergadering!" Maar er waren wel degelijk vijf reacties van lezers die het initiatief hadden genomen om een oprichtingsvergadering te organiseren om te komen tot een Nederlandse Motorrijders Actie Groep. En dan duikt in het januarinummer van 1988 een bekende naam op: Mario Aandewiel. Mario, al jaren het enige erelid van de MAG, stelt dat om de ‘lifestyle' van de biker/motorrijder te beschermen de MAG snel van de grond moet komen. Om op te treden als groep tegen discriminatie van bikers door overheden, media en bij voorbeeld uitgaansgelegenheden die ons niet binnen willen laten. Mario neemt aan dat de Bigtwin op het Binnenhof niet echt goed gelezen wordt en de motorrijders naar buiten moeten treden, rally's en protestritten moeten organiseren, briefkaartenacties houden en vooral er voor moeten zorgen invloed te krijgen. Hij schrijft: "Al schrijf je alleen maar een kaartje naar Bigtwin waarop je schrijft: Ik steun de MAG, ik wil meedoen!" En hij vraagt Bigtwin een zaaltje te regelen voor de oprichtingsvergadering.

Vrijdag 13 mei 1988 - Het clubhuis van MC The Beam aan de Elandstraat in Amsterdam. Oprichtingsvergadering van de MAG. Hiervan hebben we helaas geen notulen kunnen terugvinden, maar wel van de eerste bestuursvergadering op 29 mei. Ook konden we wat namen achterhalen van wie erbij waren: Frans Ligthart, Dankert v.d. Willigen, Niek Vader, Richard Koper, Arjen & Christa Wolthuis, Mario Aandewiel, Rosa Fernandez en ook nog zes leden van MC Laveloos. Er wordt beslist dat de MAG zich gaat inzetten voor de belangen van de motorrijders, zoals technische eisen, verkeersveiligheid, wegveiligheid, discriminatie door derden, rechtsbijstand, verzekering en belasting. En zo is het allemaal gekomen! Later verandert de K van aktie nog in de C van actie, maar dan is de uiteindelijke naam een feit. Vanaf 1988 moet Nederland er rekening mee houden dat motorrijders eindelijk een stem hebben en dat die stem af en toe best hard kan klinken.

Zaken doen - Nu al twintig jaar lang roert de MAG de trommel. Veel acties zetten de MAG op de kaart, overheden weten nu dat motorrijders niet over zich laten lopen. Ze komen met vele duizenden opdagen als ze zich bedreigd voelen in hun vrijheid en identiteit. In 2005 is er opeens een minister die doorkrijgt dat er een organisatie van motorrijders bestaat waarmee ze zaken kan doen. Het gevolg: onder andere motorvriendelijke geleiderails. Natuurlijk waren er al clubs als KNMV, ANWB, RAI en BOVAG, maar het is steeds weer de MAG die het voortouw neemt als er spijkers met koppen moeten worden geslagen en er actie gevoerd moet worden. Ook al die andere organisaties hebben inmiddels erkend dat de MAG professioneel is geworden, dat we de nodige expertise in huis hebben, dat we mensen in onze gelederen hebben die je om een boodschap kunt sturen, dat we constructief meedenken daar waar oplossingen voor problemen gezocht worden, dat we een betrouwbare partner zijn waarmee goed samen te werken is.

Grote bek - In de ogen van sommige leden van het eerste uur is de MAG mogelijk teveel een club geworden van brave burgers, ze missen de grote bek van weleer. Toen de MAG 15 jaar bestond schreef Mario daarover: "De insteek van de oorspronkelijke MAG is compromisloos. Er is uiteindelijk, behalve bij de 100 pk-limiet, teveel water bij de wijn gedaan omdat de MAG als organisatie te klein was en vaak aansluiting moest zoeken bij de andere meer gerespecteerde organisaties zoals de KNMV". Mario had toen misschien een punt, we zijn niet helemaal meer die rebellenclub van weleer, maar al een aantal keren hadden we te maken met de omgekeerde situatie: andere organisaties volgen de MAG omdat wij steeds vaker het voortouw nemen bij belangrijke issues. En geloof ons, als het nodig is zal de MAG waar nodig steeds weer de trom roeren als onze tegenstanders ons daartoe uitdagen. De MAG is groot gegroeid.

Volwassen - Kortom, die rebellenclub die Kees Hoekstra in 1987 voor ogen had bestaat nog steeds, maar is volwassen geworden. Het was met vallen en opstaan, we haalden zeperds, kwamen voor dichte deuren, openden weer andere deuren en behaalden uiteindelijk ook de nodige successen. En zo gaan we door. Kees Hoekstra is verhuisd naar Frankrijk, heeft een camping in de Ardèche en verhuurt ‘pipowagens' maar rijdt nog steeds met veel plezier rond op zijn eigenbouw-Harley. En is nog steeds dankbaar dat hij - mede dankzij de MAG en zusterorganisaties in Europa - nog steeds zonder belemmering op zijn luchtgekoelde lawaaibak mag rijden. En dan na al deze veren in eigen achterste nog even een stukje humor uit Mag-a-zine nummer 3 van juli 1991: Hoe herken je een biker? Hij loopt als Tarzan, heeft lange haren als Jane en ruikt als Cheetah! Tot het volgende Mag-a-zine.

Deel 3 - Ik was erbij!

Stel je voor: een snelweg ergens in Nederland. Dwars over de weg een grote witte, stalen overbrugging met daar bovenin een batterij camera's. In de berm staat een klein keukentafeltje met daarop een schoteltje met wat kleingeld. Ernaast zit een dame in een bloemetjesjurk die zo te zien een geitenwollen sok aan het breien is. Mensen die thuis zijn in de politiek van de jaren negentig herkennen deze toiletjuffrouw natuurlijk onmiddellijk. Het is Tineke Netelenbos, alias Tineke Tolpoort die destijds de gemoederen bezig hield omdat zij miljoenen stak in een vaag plan om heel Nederland aan het rekeningrijden te krijgen. Ze had  tolpoorten laten oprichten op een aantal plaatsen in de Randstad om door middel van een proef te laten zien dat op deze manier het zeer wel mogelijk was om miljoenen te genereren voor de schatkist. Hoe het afliep weten we, de plannen haalden het toen niet, Tineke's politieke loopbaan was ook door het financiële debâcle van de Betuwelijn naar de je-weet-wel en ze mocht zelfs geen Commissaris van de Koningin in Noord-Holland meer worden. En de schatkist was dertig miljoen, toen nog guldens, armer.

Driedubbel feest - Bijna tien jaar geleden alweer. Het was de tijd dat de hele wereld zich opmaakte voor de millenniumviering. Zouden alle computers nu wel of niet op tilt gaan en een wereldwijde crisis veroorzaken en uiteraard voor ons veel belangrijker, zouden motorrijders buiten de plannen van mevrouw Tolpoort kunnen blijven? De MAG maakte zich op voor een lange strijd die tot het jaar 2008 toe een van de belangrijkste uit ons bestaan zou worden. En we weten hoe het afgelopen is: kat in ‘t bakkie voor de MAG, motorrijders blijven buiten het rekeningrijden oftewel de kilometerheffing gaat voor ons niet door.  We hebben nu twee ministers op rij gehad die we gerust een klein beetje ‘motorminded' mogen noemen, want ook de motorvriendelijke geleiderail (wat een rotwoord trouwens!) kwam er en we vieren ook nog een feestje. Driedubbel feest!

Een linie MAG-logo's - ‘Van A naar Beter' heette het grote plan dat minister Netelenbos lanceerde. Een veelomvattend plan om de infrastructuur van Nederland dusdanig op de schop te nemen dat het verkeer veiliger zou worden, de doorstroming aanzienlijk zou verbeteren en jawel, het fileprobleem voor eens en altijd opgelost zou worden. Blijf dromen zouden we willen zeggen. Natuurlijk was niet alles even slecht, er zijn ook best goede dingen voortgekomen uit de plannen van toen, maar één ding was overduidelijk, mevrouw Netelenbos hield gewoon niet van motorrijders. Wat ons aan haar plannen vooral niet beviel was dat het woord motorrijder zelfs nergens was terug te vinden, in positieve noch negatieve zin. Dan kun je denken "goed zo, hoeven we ook niet mee te doen aan rekeningrijden", maar zo werkt dat helaas niet. We bestonden volgens Tineke helemaal niet! Dus mogelijk wel meebetalen en geen uitzicht op zaken als veilige vangrails? Dan kende ze de MAG nog niet. Reden genoeg om alle vier de presentaties die de minister voor betrokken partijen in den lande hield te gaan bezoeken. Steeds als mevrouw de minister haar toespraak hield voor ambtenaren, wegbeheerders, bestuurders en andere belangstellenden keek zij op de eerste twee rijen in de zaal aan tegen een linie van zwarte T-shirts met witte MAG-logo's van de aanwezige motorrijders. En na haar inleiding werden de vragen die bij de vorige bijeenkomst onvoldoende waren beantwoord gewoon opnieuw gesteld. Oh, wat was ze het zat! Zo zat zelfs dat ze vanachter het spreekgestoelte in Musis Sacrum in Arnhem over haar brilletje de zaal inkeek en voor ons duidelijk hoorbaar zuchtte: "En de motorrijders zijn er ook weer!". De eerste vragensteller na haar toespraak was uiteraard een motorrijder die de minister een voorstel deed: "Het wordt tijd dat u eens met de motorrijders om de tafel gaat. Dus als u een goed restaurant uitzoekt, betaalt de MAG de rekening. Kunnen we eindelijk eens babbelen". De minister antwoordde met haar unieke gevoel voor humor (!) dat dit riekte naar omkoping en weigerde daarna zelfs het aangeboden Mag-a-zine. Tsja...

Kleinkinderen - En toen reden we in het jaar 2000 met 25.000 motorrijders in drie colonnes vanuit Amsterdam, Rotterdam en Utrecht naar het Malieveld in Den Haag. Alle grote snelwegen van Nederland zaten verstopt met motoren en politici wilden maar wat graag op het Malieveld gezien worden. Motorrijders bleken opeens ook kiezers te zijn en iedereen was het met ons eens: motoren veroorzaken geen files (tenzij we met 25.000 tegelijk gaan rijden natuurlijk), we vervuilen niet extra doordat we stil staan en parkeerproblemen hebben we ook al niet. Tweede-Kamerleden Harry van Bommel (SP) en Wim van de Camp (CDA) spraken en toenmalig MAG-voorzitter Kees Meijer sprak en wat waren we het met zijn allen eens. Wat voor wat oudere, al dan niet benevelde hippies (wie lacht daar?) het popfestival in Kralingen in 1970 was geweest, was voor motorrijders de Demorun tegen rekeningrijden in 2000. Dit jaar was op de beurs in Utrecht op de MAG-stand het rekeningrijden het gesprek van de dag, de beslissing over ons al dan niet deelnemen aan de kilometerheffing zou diezelfde week nog vallen. Vaak hoorden we de mensen dan ook trots vertellen dat ze er die bewuste dag in 2000 in Den Haag bij waren geweest. Dat vertellen ze vast later ook aan hun kleinkinderen. Het MAG-protest op het Malieveld kwam overigens niet uit de lucht vallen: een jaar eerder, op 29 september 1999 had de MAG al een petitie tegen rekeningrijden aangeboden aan de Vaste Tweede-Kamercommissie voor Verkeer en Waterstaat. Met de petitie kon toenmalig MAG-voorzitter Kees Meijer ook het indrukwekkende aantal van 22.552 handtekeningen van motorrijders aanbieden.

Schokkende ontdekking - We zijn tien jaar verder en er is intussen veel gebeurd. Het vangrailverhaal kreeg een prachtige afsluiting toen de eerste motorvriendelijke geleiderail (weer dat rotwoord) feestelijk in gebruik werd genomen. Nog even en ze staan overal. We weten sinds februari jl. dat we niet mee gaan doen aan de kilometerheffing en we vieren dit jaar samen twintig jaar MAG. Het kan gewoon niet op, maar al gravend in de MAG-archieven deden we nog een schokkende ontdekking: het is dit jaar tien jaar geleden dat Wim Taal in dienst kwam bij de MAG als beleidsmedewerker en eindredacteur van het Mag-a-zine. Geen officieel jubileum, maar toch. Ergens dit jaar zal zich nog wel een gelegenheid voordoen om hem op de schouders te nemen. Vind hij vast niet leuk, maar dat we hem te grazen gaan nemen staat vast, reken maar!

Rij niet te zacht - Er kwam nog een nabrander naar aanleiding van ons vorige artikel over 20 jaar MAG, namelijk dat Dankert v.d.Willigen, die aanwezig was op de eerste ledenvergadering in 1988, tevens de allereerste voorzitter van de MAG is geweest. Waarvan akte. En we sluiten dit keer af met de filosofische woorden van Harry Beugelink (hij was een aantal jaren onze secretaris), onder zijn toenmalige vaste rubriek Moeilijke Assurantie Gevallen: Rij niet te zacht, want dan val je om!

Deel 4 - De meeste heren hadden paardenstaarten

Aan één van onze sleutels van de garage hangt een werkelijk foeilelijke sleutelhanger. Van de MAG nog wel!  Zo'n doorzichtig ding van plastic, afgeronde rechthoekige vorm, ergens binnenin zit een papiertje met het logo van de MAG geplakt en het hangt aan een kettinkje met sluiting. Velen van jullie hebben misschien nog wel ergens zo'n prul liggen. Wees er zuinig op want zoals deze zullen ze nooit meer gemaakt worden. Gelukkig maar.

Maar zoals bij veel dingen die opduiken in laden, keukenkastjes, dozen op zolder en in ons geval dus aan de garagesleutel zit er ook aan dit lor een schat aan herinneringen. Aan de tijd dat de MAG nog verdeeld was in regio's en overal in het land groepjes mensen regelmatig zaten te vergaderen en plannen te smeden hoe ze de MAG weer eens in de krant konden krijgen en op welke manier het ledental omhoog geschroefd kon worden. De wildste ideeën werden gelanceerd en verdwenen net zo snel weer in de prullenbak. Bijeenkomsten werden gepland en er werd gediscussieerd over de toen lopende actiepunten.

Paardenstaarten - Voor ons, Katinka & Rens, begon het vrijwilligerswerk ergens halverwege 1994; we werden door het MAG-bestuur uitgenodigd om naar Sliedrecht te komen en daar kennis te komen maken met de mensen die toen de richting van de MAG bepaalden. We werden ontvangen in de woning van ‘Knife' die toen zorgde voor de winkelvoorraad en nog een andere functie had, welke weten we niet meer. Hoe Knife eigenlijk in het echt heet hebben we nooit geweten. Hij had een werkplaats op het voormalige station van Sliedrecht waar hij chopperframes bouwde en waar in een hoek tientallen dozen met MAG-shirts opgeslagen lagen. En Theo Baecken was daar, Knife's buurman en superactief, je kwam hem werkelijk overal tegen. René Bos was de voorzitter en Mario Aandewiels toenmalige vriendin Rosa Hernandez was de secretaris als ik het me goed herinner. Ron Smeets, beeldend kunstenaar uit Limburg, zat ook in het bestuur. Het zag er allemaal prachtig uit, bonte kleding, lange haren en de meeste heren hadden paardenstaarten. Leek wel een zo'n Amerikaanse bluesrockband uit de jaren zeventig. Het MAG-bestuur dus.

Regio's - Wij waren met een clubje nieuwelingen vanuit Gelderland gekomen omdat we allerlei plannen hadden. Joop de Jonge, die toen trouwens ook bestuurslid was, had ons op een bijeenkomst die hij georganiseerd had in Kerk Avezaath weten te motiveren en spontaan bleef na de bijeenkomst een groepje hangen om verder kennis te maken en te overleggen. Van het één kwam het ander en de bijeenkomst in Sliedrecht leidde uiteindelijk tot het plan om een eigen MAG-regio Gelderland op te richten. Het balletje ging rollen en al gauw werden links en rechts in den lande aparte regio's opgericht. Na Gelderland kwam er een MAG in Noord-Nederland (oftewel Friesland en Groningen), Noord-Brabant, Limburg, Noord-Holland, Zuid-Holland en Midden-Nederland (Utrecht en Flevoland). Later veranderde Gelderland in de Regio Oost en jarenlang heeft de MAG vooral gefunctioneerd op basis van deze manier van regionaal werken. Er kwamen regiobijeenkomsten, op zondagmiddagen zaten her en der in het land groepjes motorrijders in kroegen en op terrassen plannen te smeden tegen al die ons vijandig gezinde politici in Den Haag en Brussel. Samen keken naar een tot op de draad versleten videoband van botsproeven van met beenschilden uitgeruste motoren die we uit Engeland hadden gekregen. Wie heeft die band nu in zijn bezit eigenlijk? Er werd gelezen uit de anti-motorbijbel, ook wel genaamd de Multi Directive. Deze staat nu trouwens stof te happen in de boekenkast van onze vriend en oudgediende Dirk Klompmaker.

Dierenvoertoer - Het was uit één van deze regionale activiteiten dat de Dierenvoertoer geboren werd. We hadden iets gelezen over een Pet Food Run in Engeland en omdat een clubje dat onder leiding staat van Joop de Jonge, tegenwoordig o.a. voorzitter van een afdeling van de Dierenbescherming, wel met iets diervriendelijks moest komen, was het idee snel overgenomen. Vanuit Arnhem naar Tiel gingen we, met die eerste keer toch al honderdtien motoren aan de start. De rest is geschiedenis, de naam werd vernederlandst en de Dierenvoertoer is tot op de dag van heden een mooi MAG-evenement met inmiddels vele honderden deelnemers. Zuid-Holland kwam met een eigen initiatief en zo hebben we dus ook al sinds jaren de Speelgoedrit, ook niet meer weg te denken uit onze agenda. En daar is ie dan: voor één van deze evenementen bestelde een regiobestuurslid, wie dat was laten we even in het midden, die eerder genoemde verfoeide sleutelhangers! Duizend stuks had hij laten aanrukken in de hoop ze voor wat toen nog een knaak heette, te kunnen verkopen. Kassa voor de MAG, tel uit je winst dacht hij. Met als gevolg dat nu, bijna vijftien jaar later, nog steeds overal die krengen opduiken. We zijn ze op het laatst maar gaan weggeven want werkelijk niemand wilde voor zo'n foeilelijk ding zelfs maar een dubbeltje neertellen. De persoon in kwestie is nog steeds actief en we mogen hem hier graag af en toe nog mee pesten. We zullen deze eigenaar van een motorcamping in de Betuwe verder niet met name noemen. Wel hangen aan de sleutels van de kamers die hij ook verhuurt héél bekende sleutelhangers...

Blondje - toen het aantal beschikbare vrijwilligers terugliep werden de regio's opgedoekt. Aanvankelijk werkte dat goed maar tegenwoordig gaan er toch weer stemmen op om de regionale aanpak in ere te herstellen. Of dat een goed idee is weten we niet, daar gaat dit stuk ook niet over, maar dat het allemaal een stuk gezelliger was is een feit. En waar onze onvolprezen Aly Weringa steeds hemel en aarde moet bewegen om MAG-kramen op allerlei evenementen bemand te krijgen, werd toen gewoon de regio ingeschakeld en de MAG dook werkelijk overal op, hoe klein het evenement ook was. Zo stonden wij regelmatig op uitnodiging van de MC Barneveld op hun oprit tijdens de historische races in die plaats. Tussen alle drukte door gingen we een eindje lopen langs het circuit en wie schetst onze verbazing toen we op een motormarkt  een stukje verderop een volledige tweede MAG-stand aantroffen! Bleek dat regio Midden een uitnodiging van de organisatie had gekregen en als vanzelfsprekend hadden zij ook een mooie kraam ingericht. We zijn toen spontaan een wedstrijd in leden winnen gestart en bij elk ingeschreven lid rende iemand naar de andere stand om daar triomfantelijk melding van te doen. Einduitslag was meen ik 10-11 in het voordeel van Midden. Ik herinner me ook, ik ben nu eenmaal een man, dat er toen voor het eerst een erg leuk en nog heel pril, piepjong blondje op de kraam van Midden stond. Dat was een erg leuke kennismaking met onze latere voorzitter Wanda Dijkhorst.

Veel liefs uit Moskou - "Zeg Beu, als jij Redskin en Opa belt, dan neem ik wel contact op met Kubus, die gaat dan bij Knife langs", of woorden van die strekking moeten in die tijd regelmatig geklonken hebben. Bijnamen die voor ‘oude' MAG'ers een levendige herinnering vormen, de jongeren zal het minder zeggen. Beu, oftewel Harry Beugelink is er nog steeds, alleen heeft hij van zijn hobby zijn beroep gemaakt en werkt nu o.a. voor de KNMV. Redskin is compleet met zijn rode Goldwing met zijspan en aanhanger in het niets verdwenen; waar Knife uithangt weten we niet, Opa is geschiedenis en Kubus duikt tegenwoordig op bij Riders for Health waar hij de helmengarderobe op de beurs in Utrecht bemant. We zijn veel mensen uit het oog verloren, sommige MAG'ers zijn voor ons vrienden voor het leven geworden, een enkeling overleed en weer anderen verdwenen naar het buitenland. Daarom is het des te leuker als naar aanleiding van deze stukken over 20 jaar MAG af en toe opeens een stem uit het verleden opduikt. We kregen zelfs mail uit Moskou deze keer. Ergens moet daar op de Nederlandse ambassade het Mag-a-zine zijn doorgedrongen, want er kwam zowaar een verrassende mail vandaan. Nando van Leeuwen was jarenlang vrijwilliger bij de MAG, het laatst in de functie van secretaris. Tegenwoordig is hij ambtenaar van BZ en zijn standplaats is de Nederlandse ambassade in Moskou. Nando schreef: "Met erg veel plezier jullie stukjes over 20 jaar MAG gelezen. Ik denk nog veel terug aan die tijd. Druk bezig in de regio's om de MAG te promoten. Supertijd met al die positieve concurrentie die we hadden. Veel vrienden van de MAG zijn nog steeds vrienden en dat geeft een gevoel van ergens voor staan. We hebben nog steeds een clubje MAG'ers van het eerste uur, die elkaar af en toe nog ontmoeten. Motorrijder ben ik nog steeds en ik zal altijd voor mijn vrijheden blijven strijden, als motorrijder en als mens. Doe iedereen daar die zich mij nog herinnert de groeten. Veel liefs uit Moskou van Nando van Leeuwen".

Spittend in het verleden van de MAG blijven de namen ons om de oren vliegen, steeds nieuwe herinneringen komen bovendrijven. Kunnen we het jubileum niet over twee jaar uitsmeren? Er valt nog zoveel te vertellen!

Deel 5 - De A van Actie

Woensdag 15 juli 1998. Juli, dus mooi weer zou je denken. Mis helaas, uitgerekend op deze dag hebben de weergoden besloten zich in één keer van al het overtollige hemelwater te ontdoen. En dan niet op een rechtvaardige manier verdeeld over het hele land. Nee, de regio Nijmegen is deze dag de klos. En laat de MAG daar nu net een actie hebben gepland.

Wat is er aan de hand? Er is weer eens een gemeente die meent zonder enig overleg met wie dan ook te kunnen overgaan tot het afsluiten van een stuk dijkweg. Verkeersluw maken heet zoiets. Het idee is dat vooral in de weekends zogenaamde kwetsbare weggebruikers zoals fietsers en wandelaars het alleenrecht moeten krijgen om van de mooie dijkweggetjes, die in het bijzonder in het rivierengebied het zo aangenaam toeren maken voor motorrijders, te genieten. Hek er op, bussluizen maken, chicanes aanleggen en borden plaatsen dat wij er niet meer op mogen. Het is al lang geen nieuws meer dat overal gemeentes pogingen blijven doen bepaalde wegen voor ons af te sluiten, al dan niet alleen in het weekend. We zullen hier niet verder ingaan op de argumenten voor en tegen afsluitingen, daar is zo langzamerhand genoeg over geschreven, het gaat nu even over het actievoeren op zich. Welnu, die julimaand in ‘98 besluit de MAG dat er maar eens een daad moet worden gesteld. De gemeente Bemmel heeft de dijk langs de Waal opeens tot verboden gebied verklaard, we mogen er niet meer op. Vrij baan voor rolschaatsers, fietsers, wandelaars en spelende kinderen en weg met auto's en motoren.

Spannend - Het is vroeg dag die vijftiende juli. Al om halfzeven in de ochtend rijdt een twaalftal motorrijders het plein voor het gemeentehuis van Bemmel op tot vlak voor de gevel en pal voor de deuren waardoor straks ambtenaren en gemeenteraadsleden denken het pand te gaan betreden of verlaten. Jammer dan, kilometers roodwitte linten komen uit de koffers en worden om het hele gebouw heen gespannen, tig keer om deurklinken heen geslagen en uiteindelijk stevig vastgemaakt aan de sturen, bagagerekken en steunen van de motoren. Daar gaat straks niemand meer in of uit! Intussen zijn uit een aantal onopvallend geparkeerde auto's ook de nodige figuren opgedoken met foto- en filmcamera's en bandrecorders. De pers was natuurlijk bijtijds gewaarschuwd en ze zijn gelukkig in groten getale op komen dagen. Alle landelijke dagbladen zijn er en ook TV en Radio Gelderland zijn paraat. Geweldig spannend allemaal, zeker als na een kwartier de politie met twee man op het toneel verschijnt om te vragen wat de bedoeling is. Nogal duidelijk natuurlijk, als de gemeente meent zomaar een weg te kunnen afsluiten kunnen wij net zo goed maar meteen ook het gemeentehuis afsluiten. Vrije dag voor de ambtenaren dus!

Grappenmaker - Iemand komt vertellen dat er ergens achter in het gemeentehuis nog een deur is ontdekt waarlangs men het gebouw in en uit kan. Geen nood, Robin Bogaart, toenmalig secretaris van de MAG zet zijn auto er pal tegenaan, ziezo, die zit dicht! Ik citeer een gedeelte van het verslag dat Stephan Levering destijds schreef voor het Mag-a-zine: "Al snel dienen zich de eerste ambtenaren aan, waarover we dan maar meteen onze hartenkreten uitstorten. Reacties lopen uiteen van het volste begrip tot en met stoten op het lichaam met bijbehorend onfatsoenlijk taalgebruik en zelfs een grappenmaker die dwars over Robins auto heen loopt terwijl we toch bewust aan beide zijden een smal gangetje hebben overgehouden. Onfatsoenlijk gedrag houdt dus niet op bij een stropdas! Binnen overleggen ambtenaren en politie en blijkbaar zijn onze vredelievende bedoelingen goed overgekomen, want na een paar minuten vertrekt de tweede politiewagen weer die inmiddels ook op het toneel was verschenen".

Pakje brood - Dan verschijnt eindelijk de burgemeester en wordt er onder een woud van paraplu's een geïmproviseerde persconferentie gehouden. Mooi gezicht, zo'n wirwar van microfoons en camera's bij een MAG-actie! Na twee uurtjes zit de actie er op, we hebben ons standpunt duidelijk gemaakt en iedereen gaat over tot de orde van de dag. En dan afwachten wat de pers er mee heeft gedaan. ‘s Avonds kunnen we de discussie onder de paraplu's nog eens terug horen want TV Gelderland zendt het hele gesprek integraal uit! De Volkskrant plaatst ons op de voorpagina met centraal een foto van een motorrijder die gadegeslagen door opgesloten ambtenaren en aanwezige politie onverstoorbaar een pakje boterhammen uit zijn koffer haalt. Het verhaal er omheen klopt, ons standpunt is heel duidelijk overgekomen en de MAG heeft op overtuigende wijze weer eens de pers gehaald. Zo hoort het, daarom staat de A van Actie in onze naam.

Sterdemo - "Ik kan je niet precies zeggen hoeveel het er zijn, maar ga er maar vanuit dat je twintig kilometer motorrijders aan je kont hebt hangen!" Dit zijn de letterlijke woorden die een motoragent tegen me sprak terwijl we naast elkaar rijdend de stoet van wat later bleek, 8.000 motorrijders aanvoerden die de 23e september van het jaar 2000 over de A12 op weg waren naar Den Haag om daar deel te nemen aan de inmiddels beroemde manifestatie tegen rekeningrijden op het Malieveld. Het idee was om er dit keer een sterdemo van te maken, dat wil zeggen dat we vanuit meerdere plaatsen zouden vertrekken om in Den Haag samen te komen. Amsterdam. Rotterdam en Utrecht werden die dag overspoeld met motoren, allemaal op weg naar Den Haag. Dat het er uiteindelijk meer dan 25.000 werden had toen nog niemand kunnen dromen. Het ontbijt heb ik die dag laten staan, er lag een grote knoop in mijn ingewanden. Na maanden van voorbereiding vertrok een groep vrijwilligers eindelijk naar Utrecht om de ons toegewezen taak te vervullen, leiding geven aan het vertrekpunt bij het Shellstation aan de A12 bij De Meern. We dachten de zaken strak te hebben georganiseerd, temeer omdat de politie had laten weten niet van de partij te zullen zijn wegens gebrek aan mankracht. Er waren zo'n vijftien vrijwilligers aanwezig om de naar verwachting vele honderden motorrijders op te stellen om dan samen op een ordelijke manier naar Den Haag te gaan. Twee uur later sloeg de paniek toe, de hele rechterbaan van de A12 stond vanaf De Meern tot ver voorbij Utrecht totaal verstopt met motorrijders. Enerzijds grote verwarring, hoe gaan we dit in goede banen leiden zonder assistentie van het KLPD en anderzijds enorme opwinding want het beloofde wel een ongekend spektakel te worden.

Meneer van de MAG - Tegen twaalven had ik geprobeerd met een voor deze omstandigheden totaal ontoereikende megafoon de mensen op te lijnen aan de kop van de stoet en om daarna het vertreksein te gaan geven. Juist op dat moment ging mijn mobieltje: "Bent u die meneer van de MAG? Wilt u dan zo goed zijn om even naar de achterkant van het tankstation te komen?" Vertrek dus even uitgesteld. Toen ik om de hoek van het tankstation kwam kon ik mijn ogen niet geloven. De politie kon toch niet? Er stond een compleet leger in het blauw en wit klaar, een stuk of twintig motoren, meer dan tien dikke Volvo's en twee VW-busjes waren uitgerukt om ons naar Den Haag te begeleiden. Mijn hart draaide een keer of drie in de rondte van vreugde want een enorme verantwoordelijkheid werd van onze schouders afgenomen, zij de lasten en wij de lusten. Zo kon het gebeuren dat ik over de A12 reed met in de verte voor me twee motorrijders van het KLPD die al spelend rondjes draaiden over een inmiddels afgesloten en dus totaal lege snelweg. Voor me, want achter me hing die sliert van twintig kilometer, oftewel 8.000 motorrijders. Ik lig daar nog steeds wel eens wakker van, dat is ware opwinding, dat is de A van Actie!

Willy Wortel - Het leek zo'n goed idee, een drempel die uit het wegdek omhoog komt zodra een naderend voertuig de maximumsnelheid van 50 kilometer overtreedt. Iedereen vond het een geweldig idee, dit zou voor eens en altijd een eind maken aan het veel te hard rijden van die automobilisten. Automobilisten? Oeps, daar had Eddy Keijer, de uitvinder van de drempel even niet aan gedacht: er bestaat ook nog steeds zoiets als motorrijders! Gelukkig was daar dan weer de MAG om hem er aan te herinneren dat innovaties van het wegmeubilair ook veilig voor motorrijders moeten zijn. Op 12 februari 2000 ging een groep MAG'ers onder leiding van Jans de Boer naar het Groninger Uithuizermeeden waar de drempel gepresenteerd zou worden. Omroep Noord was ingeseind evenals een aantal dag- en weekbladen. Jans de Boer vertelt: "Bij de drempel treffen wij de heer Keijer aan en oh schrik, de drempel doet het opeens niet meer! Als hij ons even later toch demonstreert hoe de drempel uit de grond komt (hoera, hij doet het opeens weer) vragen wij hem het ding omhoog te laten staan zodat het MAG-testteam aan het werk kan gaan. Echter, onze Groninger Willy Wortel durft de confrontatie niet aan, laat de drempel zakken, schakelt hem uit en gaat er vandoor". De conclusie mag duidelijk zijn, de uitvinder realiseerde zich opeens dat hij vergeten was de drempel op motorveiligheid te testen en kreeg koudwatervrees, of moeten we zeggen drempelvrees? Het verhaal achteraf van de heer Keijer is nogal curieus. Er zouden, toen hij op de grond lag om wat werkzaamheden aan de drempel te verrichten, motorrijders op zijn benen zijn gaan staan (...) en er was ook iemand gestruikeld. Hij was bang geworden dat er ongelukken zouden gebeuren en was dus maar even koffie gaan drinken. Toen hij terug kwam waren de motorrijders opeens verdwenen. Hij had achteraf best willen meewerken aan een test met motoren, maar dan wel van tevoren aangekondigd zodat hij zich kon voorbereiden. Of wij ons dan later bij elke reguliere nadering richting Uithuizermeeden van tevoren zouden moeten melden vermeldt het verhaal verder niet. Wel dat de dynamische drempel er uiteindelijk niet is gekomen. Alweer de A van Actie dus!

Lekdijk - En zo hebben we steeds de afgelopen twintig jaar actie gevoerd. Of het nu met 25.000 motorrijders op het Malieveld was, met een delegatie van twee man op bezoek bij een wethouder, of onze voorzitter of Wim Taal op missie in de Tweede Kamer of in Brussel, de MAG was er steeds. Soms met succes, soms niet, je kunt niet alles winnen, maar de Nederlandse motorrijders wisten zich altijd weer vakkundig vertegenwoordigd. Het meeste gebeurt onopgemerkt omdat we niet altijd onze resultaten aan de grote klok hangen. Helaas waren er soms ook organisaties die onze successen claimden; laat ze maar, wij weten beter. Dat de Lekdijk bij Lopik afgelopen juli weer open is gegaan voor motorrijders zal velen zijn ontgaan, maar ook hier was de MAG de doorslaggevende factor. Weer waren een paar MAG-vrijwilligers aan het werk geweest en opnieuw met positief resultaat. Ik maak me sterk dat er een aantal van jullie, dat dit leest best wel zelf zo'n vrijwilliger zou willen zijn, het verschil zou willen maken voor je collega-motorrijders. Ga in dat geval maar gauw naar de MAG-internetpagina en zie hoe je je bij onze vrijwilligers kunt aansluiten. Het is nuttig en ook nog eens erg leuk, geloof ons want wij kunnen het weten!

Staal - En om dan maar weer eens af te sluiten met een opmerkelijk citaat, dit keer van MAG'er Bob Bruijn: "Als je in de donkere dagen voor Kerstmis gaat rijden kom je ze weer tegen, de echte liefhebbers. Dat zijn de bikkels met ballen en borsten van staal!".