Motorrijders Actie Groep

MAG-vrijwilliger Margaretha Wesselink - In april van dit jaar, tijdens de feestelijke onthulling van de eerste motorvriendelijke vangrail in Noord-Holland spreek ik Margaretha. "Sinds 2003 heb ik mijn A-rijbewijs, ik rij dus nog maar betrekkelijk kort. Daarnaast heb ik ook nog een auto, maar ik gebruik mijn motor grotendeels voor woon-werkverkeer. Ik ben in dat jaar ook MAG-lid geworden, in navolging van mijn man Gerrit." Op mijn vraag wat haar deed besluiten lid te worden antwoordt ze: "Ik zag de noodzaak van belangenbehartiging in voor motorrijders! De politici kijken regelmatig voorbij aan motorrijders bij zaken als wegbeheer enzovoort. Bovendien wilde ik niet alleen lid zijn, maar ook een wezenlijke bijdrage leveren aan die belangenbehartiging." Waarmee ze zich aansluit bij de rij vrijwilligers die ik eerder gesproken heb: de A van Actie in de naam van de MAG wordt hiermee weer eens bevestigd.

Meedenken - Het beroep van Margaretha heeft raakvlakken met het vrijwilligerswerk voor de MAG. "Ik ben beleidsmedewerkster bij een gemeente en heb daardoor regelmatig contact met collega-ambtenaren en het gemeentebestuur. Reken maar dat ik ze regelmatig attent maak op de belangen van motorrijders!" En over de wegbeheerders zegt ze: "Je moet mensen alert houden. Constructief meedenken door wegbeheerders werkt beter en preventief handelen is beter dan de zogenaamde helende werking. Pas als de motorrijder als een aparte weggebruiker wordt gezien volgens de wet zal het tij kunnen keren. Maar voorlopig zullen we het ermee moeten doen zoals het nu is."

Haarspeldbocht - Margaretha rijdt momenteel een Suzuki V-Strom 650 uit 2004. Hij is nèt laag genoeg voor haar... Margaretha meet slechts enkele turven hoog, maar is een dame die je niet over het hoofd ziet! "Ik heb twee Honda's Transalp gehad, het oude en het nieuwe model. Daar heb ik ook met veel plezier op gereden." Ze poseert trots op haar ‘soes'. "Zoals je ziet zijn mijn benen niet al te lang, dus bij stilstaan op een weg met spoorvorming moet ik echt oppassen dat ik niet met mijn voet in z'n spoor ga staan! De motor zakt dan naar één kant en ik heb hulp nodig om weer weg te komen. Ook ben ik eens in een gat gestapt toen ik afstapte, ik zoek het kennelijk wel uit hoor. Ik ben al een paar keer op een dergelijke wijze onderuit gegaan, zonder letsel gelukkig. Mijn fraaiste valpartij was toen ik een haarspeldbocht niet haalde, remde, stopte en bij het afstappen in een geul terecht kwam. Dan denk je: poe, dat heb ik gered, en dan... Ongelukkiger kon het bijna niet" lacht ze. "En daarna gewoon weer opstappen en doorgaan!"

MAG-vrijwilliger Charlotte Herbers - Een woeste bos krullen is het eerste dat je van Charlotte Herbers ziet. Ik spreek haar tijdens de Motorbeurs Utrecht, waar zij deel uitmaakt van het MAG-team en waar ze namens de MAG heeft meegereden in de openingsrit. Tussen de drukke werkzaamheden door heeft ze even tijd voor me. Ze heeft zich betrekkelijk kort geleden aangemeld als actief MAG-lid: "Ik ben al jaren lid van de MAG. Ik ben aanwezig bij het overhandigen van de handtekeningen tegen het rekeningrijden, maar ik weet niet precies hoe lang ik lid ben. Ik werkte eerst als vrijwilligster bij een filmhuis als operator. Toen het filmhuis dicht ging wist ik dat ik aan een nieuwe uitdaging toe was. In het najaar van 2006 heb ik me gemeld bij de vrijwilligerscoördinator Dolf Willigers. Ik werk in de verpleging van mensen met een geestelijke beperking en dat bevalt me prima. Met het werk dat ik voor de MAG doe heeft het niet veel te maken. Het enige is dat je met mensen werkt en daar hou ik van."

APK en beenschilden - Charlotte woont in het westen van ons land en heeft ongeveer twintig jaar haar A-rijbewijs. Bijzonder is dat zij al die jaren trouw gebleven aan haar favoriete merk: Moto Guzzi. "Momenteel heb ik een V7 uit 1968, die ik nu al tien jaar met veel plezier gebruik. Ik ben begonnen met een V65, een toermotor. Daarna werd het een V65 Florida. Ook heb ik korte tijd een V50 geleend toen mijn V7 in de revisie was." In deze paar zinnen komt er heel wat fraai Italiaans designwerk voorbij. Charlotte denkt bij de vraag hoe ze de toekomst voor de motorrijder ziet diep na: "Ik heb er een zwaar hoofd in met betrekking tot de regelgeving. Het is ooit begonnen met het idee van verplichte en levensgevaarlijke beenschilden, nu wordt er nagedacht over APK voor motorfietsen en een verbod op niet-geregistreerde onderdelen, heb ik gelezen. Dat zou het rijden met een klassieker zoals de mijne een stuk moeilijker maken."

Blaffen naar motorrijders - Op de weg ervaart Charlotte een prettige interactie met vrachtwagenchauffeurs. "Ze geven me altijd de ruimte, of het nu is omdat ik vrouw ben of om mijn duidelijk oude motor weet ik niet, maar het is wel handig. Een benauwd moment heb ik meegemaakt toen ik op een kwaaie dag mijn schakelpedaal verloor... in de Coentunnel! Ik ben voortgesukkeld in de tweede versnelling. Het pedaal natuurlijk nooit meer terug gevonden. Ik heb een pontje genomen om zo goed en kwaad als het kon veilig thuis te komen." Plannen voor haar eigen toekomst heeft ze: "Ik wil proberen om mijn hond aan motorrijden te wennen. Het is een kruising Schnauzer/herder die altijd nogal blaft naar motorrijders, vooral vanuit de auto. We zullen dus wel zien hoe dit gaat uitpakken. Ik denk erover een doggy trailer te kopen. Het lijkt me heerlijk om hem mee te nemen, naar de Ardennen of zo. Maar voorlopig zal ik hem eerst eens in zo'n karretje moeten zien te krijgen!" Charlotte poseert bij een fraai exemplaar van haar motormerk, met dank aan de Guzzi club. Dan stapt ze weer terug in de stand van de MAG, want de beursdag is nog niet om...

MAG-vrijwilliger Peter Zuurbier - Peter is betrekkelijk kort lid van de MAG, sinds 2004. "Ik las de MAG-nieuwsbrief in de KicXstart en heb me direct aangemeld als actief lid, omdat er te veel gebeurde waar ik me niet in kon vinden. En dan moet je wat doen, vind ik." "Momenteel rijd ik op een Yamaha Thundercat uit 2000, maar ik ben heel anders begonnen. Mijn eerste motor was een BMW R50. Daarna ben ik definitief overgestapt op viercilinders, Japanners zoals onder andere een Honda CB 750. Het gevoel dat je krijgt bij het rijden van een viercilinder spreekt me het meest aan. Een droommotor heb ik niet; ik denk dat je je wensen in de loop van de jaren bijstelt. Wat ik juist zou willen proberen, is een heel licht motortje om lekker op rond te crossen."

Nog lang niet klaar - Peter is actief binnen de MAG-werkgroep verkeer en besteedt hier redelijk wat tijd aan. Zelf is hij er bescheiden over: "Ik ben eraan begonnen en vind dat je de leden van de MAG wat moet bieden. Dat doe ik dan ook, gezien mijn activiteiten in het blauwe cirkelverhaal. Het blijft me intrigeren, dat mensen volgens mij soms helemaal niet nádenken over beslissingen op het gebied van wegmeubilair. Dat maakt mijn vrijwilligerswerk zo uitdagend, je werkt naar oplossingen toe en denkt mee." In deze heeft Peters vrijwilligerswerk raakvlakken met zijn dagelijks werk als begeleider bij een woonproject voor verstandelijk gehandicapten. Meedenken en -praten hoort daar immers bij? "Maar verder zie ik geen overeenkomsten, behalve dat de omgang met mensen me zeer aanspreekt, en dat komt me van pas bij de MAG." Peter spreekt met enthousiasme en blijkt van veel zaken die binnen de MAG actueel zijn, af te weten. Hij is, zo geeft hij aan, nog lang niet klaar met zijn werk als vrijwilliger.

Kikvorsman - Er zijn momenten in je motorcarrière die je nooit vergeet: "In Schotland gebeurde het dat we door een heel koude en zware regenbui naar een camping tot op het bot verkleumd aankwamen. We werden door de resolute eigenaresse naar het stomend warme washok gedirigeerd, waar we weer helemaal lekker droog én weer mens werden. Met recht een warme ontvangst! En dan een tevens natte ervaring, in het begin van mijn motoravonturen. Ik reed op een dijk, de zon stond laag, en toerde de berm en daarna zó het water in, met motor en al. Ik kwam boven en het eerste dat ik hoorde was: ‘Kijk, daar hebbie een kikvorsman!' Ik was recht tegenover een café in de sloot gedoken... Ondanks het feit dat ik duidelijk en hartelijk werd uitgelachen, werd ik ook geholpen met het redden van mijn motor. De volgende dag heb ik de belangrijke delen droog gemaakt en het erop gewaagd: ziedaar, de motor startte! Ik was behoorlijk opgelucht, want veel geld had ik niet in die tijd. Met de moderne motoren zou dit niet meer lukken denk ik, te veel printplaatjes en zo, dat is allemaal wat kwetsbaar. Zo'n kunstje zal ik daarom met mijn huidige motor maar niet meer uithalen."

MAG-vrijwilliger Wim Koblens - Wim heeft in 1975 zijn A-rijbewijs gehaald en kocht in 1976 zijn eerste motor. Wim is twee en een half jaar lid van de MAG en vrij snel actief lid geworden in de werkgroep Verkeer. "Ik kende de MAG al en werd lid omdat je dagelijks van alles tegenkomt waar de MAG zich voor inspant. Omdat ik er wel voor voelde om hieraan mee te werken heb ik me aangemeld. Geen moment spijt van gehad, en de reden om toen lid te worden is er nog steeds: belangenbehartiging is nog steeds nodig!" Hij bezit een BMW R65 uit 1988, waarvan hij eerste eigenaar is. "Eén van de laatste van dit model was voor mij, gelukkig. Ik gebruik hem voor woon-werkverkeer, maar ik ben er heel zuinig op."  Dat is te zien: hij ziet eruit als nieuw. "Voor al de andere kilometers heb ik nog een BMW, een K1100RS uit 1993, ook een heel fijne fiets."

Dubbel gevoel - "Ik hou ervan mensen te benaderen en samen de oplossing zoeken voor de verkeersproblemen. Ik sta ook wel op beurzen, maar ik hou me het liefst direct met het verkeer bezig met alles wat daarbij hoort. Soms heb ik een dubbel gevoel over het werk dat wij verrichten, als ik weer eens een motorrijder zie die zich als een dolle in het verkeer gedraagt... Die maakt dan even kapot wat wij onder de aandacht willen brengen, zoals het filerijden. Dan zou je ze de gedragscode wel in de handen willen drukken! Het zijn natuurlijk wel de enkelingen die het voor een ander kunnen verzieken, maar het gevaar zit erin dat ‘de motorrijder' in het algemeen erop wordt aangekeken." Hij vervolgt nuchter: "Ik ga hoe dan ook door met het vrijwilligerswerk, het bevalt me prima. Bezig zijn met oplossingen, dat spreekt me zeer aan, het zogenaamde veldwerk. Het is me ook opgevallen dat velen de MAG al kennen en hun waardering uitspreken over ons werk. Dat geeft je als vrijwilliger een steuntje in de rug! Ik zie de toekomst van de MAG als veelbelovend, we hebben toch al mooie resultaten behaald met onder andere de vangrail - die zal nog wel een poos als rode draad door het MAG-werk lopen. De MAG moet doorgaan in die richting! Het oplossen van kwesties is een uitdaging en daar hou ik van. Ik zeg trouwens altijd: een dag geen motor gereden is een dag niet geleefd."

Naast de piano - Wim haalt een aardige herinnering op: "In de Ardennen zochten mijn vrouw en ik tijdens een motorvakantie onderdak. We kwamen in een dorpje aan en besloten het er daar op te wagen. We wilden uiteraard een veilige parkeergelegenheid voor de motor. We vroegen het aan het plaatselijke hotel en de eigenaar wees ons achterom. We zouden het vanzelf wel zien. Niet dus, en toen we weer om wilden keren ging de achterdeur open en werden we binnen gewenkt. Ik mocht de motor gewoon het hotel inrijden en parkeren naast de piano! We hebben heerlijk geslapen en toen we ‘s ochtends naar ons ontbijtje onderweg gingen, zagen we een groot zwart spoor over de vloer... Het was rotweer de vorige avond. De eigenaar vond het helemaal geen punt. Dan voel je je echt gastvrij ontvangen hoor." In het namiddagzonnetje poseert Wim op zijn prachtige boxer, die duidelijk goed onderhouden wordt. Een mooi besluit van een leuk gesprek.